Anatol Fejgin
Anatol Fejgin, Urodził się w Warszawie w 1909 roku w rodzinie żydowskiej, jako syn Mojżesza i Marii z domu Kacenelebogen. Był członkiem KPP
Komunistyczna Partia Polski (KPP) – partia komunistyczna działająca od 1918 do 1938 roku. Była organizacją od samego początku swego istnienia programowo wrogą wobec wolnej i suwerennej Polski. Była finansowana przez Moskwę, a wiele zjazdów tej organizacji miało miejsce Moskwie., PPR
Polska Partia Robotnicza (PPR) – polska partia komunistyczna działająca od 1942 do 1948 roku w Warszawie w czasie okupacji niemieckiej przez przybyłych z ZSRR polskich komunistów z tzw. Grupy Inicjatywnej (zrzuconych przez lotnictwo sowieckie na spadochronach w 1941), poprzez połączenie kilku grup komunistycznych. Od 1944 partia rządząca w Polsce jako państwie niesuwerennym, pozostającym pod dominacją ZSRR. i PZPR
Polska Zjednoczona Partia Robotnicza (PZPR) – monopartia komunistyczna utworzona w 1948. Określana również jako realno-socjalistyczna, sprawująca rządy w PRL w latach 1948–1989. Istniała do 1990 roku. Realizowała ideologię marksizmu-leninizmu. W czasie swojego istnienia, PZPR była partią masową, kierującą centralnie zarządzaną i zbiurokratyzowaną gospodarką, sprawującą władzę państwową w sposób totalitarny, dążącą do totalitarnego kontrolowania wszystkich sfer życia społecznego. , funkcjonariuszem aparatu bezpieczeństwa PRL. Później zwolniony ze służby, usunięty z PZPR za nadużywanie władzy, aresztowany i skazany na 12 lat więzienia za "naruszenie socjalistycznej praworządności".
Po II Wojnie Światowej, w 1945 roku, zgłosił się do Głównego Zarządu Informacji Wojska Polskiego
Główny Zarząd Informacji Wojska Polskiego – organ kontrwywiadu wojskowego działający w RP/PRL w latach 1944–1957, odpowiedzialny, obok Ministerstwa Bezpieczeństwa Publicznego, za masowe aresztownia, tortury i represje wśród żołnierzy Wojska Polskiego, Armii Krajowej, antykomunistycznego ruchu oporu Wolność i Niezawisłość, Narodowych Sił Zbrojnych oraz ludności cywilnej. - jednaj z najbardziej zbrodniczych instytucji w stalinowskiej Polsce - w którym został zastępcą szefa Zarządu. Po 4 latach został przeniesiony do równie niesławnego Ministerstwa Bezpieczeństwa PublicznegoMinisterstwo Bezpieczeństwa Publicznego (MBP) – ministerstwo wprowadzające bezpieczeństwo wewnętrzne, bezpieczeństwo publiczne, bezpieczeństwo zewnętrzne uzyskiwane przez kontrwywiad i wywiad, funkcjonujące w czasie tworzenia dyktatury komunistycznej w PRL na polecenie i pod dyktando władz radzieckich. Obok tzw. Informacji Wojskowej, odpowiedzialne za masowe krwawe represje na obywatelach w okresie stalinizmu. W terenie Ministerstwo reprezentowały podległe mu Urzędy Bezpieczeństwa Publicznego (UBP), dlatego potocznie te instytucje były określane skrótem UB., gdzie wkrótce potem został dyrektorem X DepartamentuDepartament X był wydziałem Ministerstwa Bezpieczeństwa Publicznego w czasach dyktatury komunistycznej w PRL i zajmował się walką z tzw. prowokacją w ruchu robotniczym. W rzeczywsitości odpowiedzialny był za masowe, krwawe represje na osobach sprzeciwiających się reżimowi i walczących o niepodległą Polskę. Jego dyrektorem był płk Anatol Fejgin..
Organy te zajmowały się nie tylko krwawym torturowaniem osadzonych, ale również prowokacjami. Pytany przez Henryka PiecuchaHenryk Piecuch (ur. 4 grudnia 1939 w Bielsku) – pułkownik Wojsk Ochrony Pogranicza i Straży Granicznej w stanie spoczynku, dziennikarz, pisarz, badacz i popularyzator działalności służb specjalnych, zwłaszcza polskich., płk Fejgin uchylił rąbka tajemnicy na temat pogromu kieleckiegoPogrom kielecki – seria napadów na ludność żydowską, jaka miała miejsce 4 lipca 1946 roku w Kielcach. Pogromu dokonali mieszkańcy Kielc oraz żołnierze Ludowego Wojska Polskiego, Korpusu Bezpieczeństwa Wewnętrznego i funkcjonariusze Milicji Obywatelskiej. Bezpośrednią przyczyną pogromu była plotka o uwięzieniu przez Żydów w piwnicy ośmioletniego chłopca, w celu dokonania na nim mordu rytualnego. W wyniku pogromu zginęło 37 Żydów, 35 zostało rannych. Zginęło też trzech Polaków. Pogrom kielecki wzburzył część opinii publicznej w Polsce i w większym stopniu za granicą. Spowodował nieomal masową emigrację Żydów z Polski i innych krajów europejskich do Izraela oraz przyczynił się do rozpowszechnienia w świecie stereotypu Polaka-antysemity. :
Wszystkie chwyty są dozwolone, gdy się chce wygrać. (...) Jeszcze nie czas o tym mówić. Liczyliśmy na błąd naszych przeciwników. Musieli go w końcu zrobić. Nie mogliśmy jednak dłużej czekać. Potrzebny był jakiś przyśpieszacz. Stąd pogromy i inne fortele.
Fejgin wyraził się jasno o Polsce:
Do zwycięstwa komunizmu w Polsce, potrzebne jest zabicie polskiej dumy i rozstrzelanie polskiego patriotyzmu.
Partia doceniała takich ideowych i zdolnych komunistów - Fejgin został odznaczony Orderem Krzyża Grunwaldu III klasyOrder Krzyża Grunwaldu - polskie wysokie wojskowe odznaczenie państwowe okresu Polski Ludowej. Order III klasy przyznawany był za osobiste czyny bohaterskie na polu walki lub w pracy podziemnej., Krzyżem Kawalerskim Orderu Odrodzenia PolskiOrder Odrodzenia Polski, Polonia Restituta (PR) – drugie pod względem starszeństwa polskie państwowe odznaczenie cywilne (po Orderze Orła Białego), nadawane za wybitne osiągnięcia na polu oświaty, nauki, sportu, kultury, sztuki, gospodarki, obronności kraju, działalności społecznej, służby państwowej oraz rozwijania dobrych stosunków z innymi krajami. i Krzyżem Srebrnym Orderu Wojennego Virtuti MilitariKrzyż Srebrny Orderu Wojennego Virtuti Militari - to najwyższe polskie odznaczenie wojenne, nadawane za wybitne zasługi bojowe. Jest jednym z najstarszych orderów wojennych na świecie. Dewiza orderu brzmi: Honor i Ojczyzna. Krzyżem srebrnnym - V klasy - odznaczani byli oficerowie, podoficerowie lub szeregowi za czyny wybitnego męstwa, połączone z narażeniem życia..
Kariera Fejgina załamała się po śmierci Stalina (zmiany w ZSRR, zlikwidowanie szefa sowieckiej policji politycznej Ławrientija BeriiŁawrientij Pawłowicz Beria (1899 - 1953) – radziecki działacz komunistyczny pochodzenia gruzińskiego, zbrodniarz komunistyczny, szef NKWD, który był w znacznym stopniu odpowiedzialny za „wielkie czystki” okresu stalinowskiego. Jeden z głównych wykonawców zbrodni stalinowskich. Bezpośrednio odpowiedzialny za mord polskich oficerów w Katyniu. Szczyt jego wpływów przypadał na okres II wojny światowej i bezpośrednio po niej. Po śmierci Stalina autor najbardziej liberalnego projektu zmian ustrojowych ZSRR. W wyniku zawiązanego przeciwko niemu spisku został usunięty ze stanowiska i stracony. i najbliższych mu osób) i ucieczce Józefa Światły do Stanów Zjednoczonych. Odpowiedzialność za nią poniósł Fejgin, jako że to on nie upilnował swojego zastępcy podczas specjalnej misji w Berlinie WschodnimBerlin Wschodni był de facto stolicą Niemieckiej Republiki Demokratycznej (NRD) w latach 1949-1990. Formalnie był to radziecki sektor Berlina, założony w 1945 roku. Sektory amerykański, brytyjski i francuski były znane jako Berlin Zachodni. Od 1961 do 1989 roku Berlin Wschodni był oddzielony od Berlina Zachodniego murem berlińskim. Zachodnie mocarstwa alianckie nie uznały Berlina Wschodniego za stolicę NRD ani władzy NRD do zarządzania Berlinem Wschodnim. W 1990 roku, w dniu oficjalnego zjednoczenia Niemiec, Berlin Wschodni i Zachodni formalnie ponownie zjednoczyły się jako miasto Berlin a mur został zniszczony. . Kompromitujące władzę informacje Światło ujawnił na antenie Radia Wolna Europa. W kraju rozpoczęło się poszukiwanie winnych, nasiliły się wzajemne oskarżenia. Fejgin został w końcu aresztowany.
1957 roku Sąd Wojewódzki skazał go na 12 lat więzienia za to, że bezprawnie pozbawił wolności co najmniej 28 osób i spowodował szczególne ich udręczenie. Przetrzymywał je bezpodstawnie w więzieniu od kilku miesięcy do trzech lat i polecił podległym funkcjonariuszom bezpieczeństwa stosować wobec niektórych z nich przymus fizyczny i psychiczny, czyli tortury.
Antoni Ferenc - prokurator oskarżający Fejgina, Różańskiego i Romkowskiego - w czasie procesu przywołał słowa Fiodora Dostojewskiego z książki "zapiski z domu umarłych": są zbrodnie, które zawsze i wszędzie, wedle wszystkich możliwych kodeksów, od początku świata uchodzą za zbrodnie bezsporne i będą za takie uchodziły, dopóki człowiek pozostanie człowiekiem
. Od siebie dodał: Do rzędu takich właśnie zbrodni należą czyny zarzucane oskarżonym
. Ale tak naprawdę o tym kto i za co ma zostać pociągnięty do odpowiedzialności stało Biuro Polityczne KC PZPR i I sekretarz Władysław Gomułka
Władysław Gomułka, pseudonim „Wiesław”, „Feliks Duniak” (1905 - 1982) – polski polityk komunistyczny, I sekretarz KC PPR, I sekretarz KC PZPR , I wicepremier i minister ziem odzyskanych. Poseł do Krajowej Rady Narodowej, na Sejm Ustawodawczy oraz na Sejm PRL, członek Rady Państwa. Budowniczy Polski Ludowej. Linia polityczna Gomułki wzbudziła nieufność w Moskwie. Gomułka uważał, że rządy silnej ręki i represje nie mogą zastąpić społecznego poparcia dla władzy ludowej. Uznawał, iż można zbudować w Polsce socjalizm bez dyktatury proletariatu, terroru i unicestwienia zastanych struktur społecznych.. Komisja do zbadania odpowiedzialności partyjnej przedstawiła raport, w którym niemal całą winę zrzucono na Romkowskiego, Różańskiego i Fejgina jako tych, którzy stworzyli szczególny system prowadzenia śledztwa, polegający na tym, że najczęściej młodzi, niedoświadczeni oficerowie śledczy nie byli wtajemniczani w całość śledztwa, a otrzymywali od swoich zwierzchników z góry ustalone wycinkowe pytania
.
Pomimo wyroku skazującego Fejgin nie został pozbawiony praw obywatelskich i prawa do odznaczeń.
W 1958 Sąd umorzył inne postępowanie w sprawie Fejgina, w którym udowodniono mu:
- bicie aresztowanych w sprawie "zamojsko-lubelskiej"Sprawa Zamojsko-Lubelska (zwana również sprawą „krwi i łez”) to ciąg aresztowań przedwojennych oficerów przez Urząd Bezpieczeńśtwa pod zarzutem przynależności do antykomunistycznego Zrzeszenia Wolność i Niezawisłość (WiN) i dążenia do obalenia władzy ludowej. Dokumenty, na których operały się aresztowania zostały spreparowane przez służby bezpieczeństwa ówczasnej Polski Ludowej. Aresztowano 65 osób. Torturami wymuszano przyznanie się do winy. W końcu skazano 37 wojskowych i 11 cywilów. Otrzymali oni wyroki od kary śmierci do 7 lat więzienia.,
- polecenia bicia aresztowanych w tejże sprawie,
- obecność podczas bicia aresztowanych, akceptując swoją obecnością stosowanie przymusu fizycznego,
- grożenie aresztowanym zastosowaniem przymusu fizycznego, jeśli nie przyznają się do popełnienia zarzucanych im przestępstw,
- akceptowanie wniosków podwładnych oficerów w przedmiocie zastosowania wobec aresztowanych długotrwałych nocnych przesłuchań,
- zalecanie bądź tolerowanie stosowanie wobec aresztowanych innych form nacisku (karcery, inscenizowanie bicia).
Pod tymi określeniami kryły się wyjątkowo brutalne i wyrafinowane tortury fizyczne i psychiczne.
Fejgin w końcu został zwolniony z więzienia w 1964 na skutek ułaskawienia. Sąd, który był wówczas instytucją działającą w państwie komunistycznym i niesuwerennym, uzasadnił swoją decyzję następującymi słowami:
Ówczesna sytuacja polityczna, a w szczególności nasilona walka zbrojna kontrrewolucyjnego podziemia, w znacznym stopniu określała i rzutowała na postępowanie oficerów organów informacji WP w stosunku do osób stojących poza zarzutem działalności kontrrewolucyjnej. (...) Od czasu popełnienia opisanych czynów, popełnionych przez poszczególnych podejrzanych, upłynęło już około 10-ciu lat.
Pod koniec lat 80. Fejgin oburzał się w rozmowie z Henrykiem Piecuchem (zapis rozmowy ukazał się w książce "Spotkania z Fejginem. Zza kulis bezpieki"), że ktoś mógł posądzać go o to, iż kogokolwiek choćby tknął palcem podczas śledztw. Piecuch przyznał, że był on takiej postury, iż własnymi rękoma nie mógłby zrobić krzywdy przesłuchiwanemu
, ale jednak ponad wszelką wątpliwość osobiście torturował więźniów.
Już w wolnej Polsce, w latach 90, Fejgin domagał się uhonorowania przez państwo jego działalności w Urzędzie Bezpieczeństwa.
Fejgin Zmarł w Warszawie w 2002 roku. Jest pochowany na Cmentarzu Wojskowym na Powązkach
https://opinie.wp.pl/zbrodnie-anatola-fejgina-komunisty-skazanego-w-prl-6126018761672321a
https://en.wikipedia.org/wiki/Anatol_Fejgin