Józef Różański / Józef Goldberg

Józef Różański, Jacek Różański, pierwotnie Józef Goldberg (1907 - 1981) – polski prawnik, oficer NKWDNKWD (Komisariat Spraw Wewnętrznych ZSRR, Наро́дный комиссариа́т вну́тренних дел) ) – centralny organ państwowy istniejący pod tą nazwą w latach 1917–1946. Stał się w powszechnej świadomości symbolem wszelkich zbrodni dokonanych przez Sowietów. i MBPMinisterstwo Bezpieczeństwa Publicznego (MBP) – ministerstwo wprowadzające bezpieczeństwo wewnętrzne, bezpieczeństwo publiczne, bezpieczeństwo zewnętrzne uzyskiwane przez kontrwywiad i wywiad, funkcjonujące w czasie tworzenia dyktatury komunistycznej w PRL na polecenie i pod dyktando władz radzieckich. Obok tzw. Informacji Wojskowej, odpowiedzialne za masowe krwawe represje na obywatelach w okresie stalinizmu. W terenie Ministerstwo reprezentowały podległe mu Urzędy Bezpieczeństwa Publicznego (UBP), dlatego potocznie te instytucje były określane skrótem UB., poseł na Sejm Ustawodawczy, zbrodniarz stalinowski, żydowski komunista, pułkownik UBUB (Urząd Bezpieczeństwa) – tajna policja, agencja wywiadowczo-kontrwywiadowcza działająca w czasach komunistycznych PRL. Utożsamiana z komunistycznymi zbrodniami; morderstwami i bestialskimi torturami na walczących o niepodległą Polskę. w komunistycznej Polsce.

W czasie II Wojny Światowej przedostał się na tereny zajęte przez wojska ZSRR, gdzie pracował między innymi w NKWD. Słynął z donosicielstwa do NKWD na wszystkich, w tym także na swoich towarzyszy.

1 lipca 1947 r. został pułkownikiem [SB] i dyrektorem Departamentu Śledczego Ministerstwa Bezpieczeństwa Publicznego w randze kapitana Wojska Polskiego. Szybki awans w strukturach Ministerstwa Bezpieczeństwa Publicznego wynikał z tego, że nie wahał się wykonywać poleceń Bolesława Bieruta i Iwana Siera, wobec których był w pełni dyspozycyjny.

Ponurą sławę zdobyły metody śledcze Różańskiego, które sprowadzały się do dopasowywania materiału śledczego do wcześniej opracowanych tez oskarżenia. Zeznania były wydobywane za pomocą tortur, które Różański stosował powszechnie. Zyskał sobie miano człowieka bezwzględnego i niezwykle brutalnego. Osoby przez niego przesłuchiwane mówiły, że był sadystą.

Zdzisław Uniszewski w czasopiśmie historycznym „Karta” napisał:

Jest absolutnie bezsporne, że Różański sam bił do krwi, tolerował bicie i podżegał do niego podwładnych mu funkcjonariuszy, bijąc w ich obecności. Jego istotną umiejętnością „zawodową” było psychiczne dręczenie ludzi w śledztwie i wydostawanie od nich tą drogą informacji, często fałszywych, których wcześniej nie podaliby nawet podczas tortur w katowniach gestapo.

Setki osób przesłuchiwanych przez Różańskiego lub jego podwładnych straciło życie lub stało się niepełnosprawnych. Jego zachowanie i mentalność dobrze charakteryzuje przypadek Emilii Malessy „Marcysia”. Została aresztowana jesienią 1945 roku. Różański dał jej „słowo honoru”, nie skrzywdzi ludzi, których chce pojmać, ale jeśli mu nie pomoże, dojdzie do rozlewu krwi. Malessa dała się przekonać i zdradziła wielu żołnierzy AK. Zostali poddani brutalnemu śledztwu. Malessa, kiedy została zwolniona na mocy ułaskawienia, zaczęła wydzwaniać do Różańskiego, by dotrzymał słowa honoru i uwolnił wszystkich zatrzymanych w wyniku jej zeznań. Próby te zakończyły się niepowodzeniem. Nie mogąc żyć ze świadomością zdrady, Malessa popełniła samobójstwo. Różański odpowiada także za aresztowanie prezesa II Zarządu Głównego WiNWolność i Niezawisłość – polska cywilno-wojskowa organizacja konspiracyjna założona w 1945 w Warszawie. Jej trzon stanowiły pozostałości rozwiązanej Delegatury Sił Zbrojnych na Kraj. WiN przejęła jej strukturę organizacyjną, kadry, majątek, a także częściowo oddziały leśne. Dowódcy obszarów DSZ zostali prezesami obszarów WiN. WiN domagała się, by Armia Czerwona i NKWD opuściły obszar Polski. Organizacja odrzucała kształt granicy wschodniej ustalony w Jałcie. Organizacja sprzeciwiała się także prześladowaniom politycznym i czynionej przez wojska radzieckie dewastacji kraju., płk. Franciszka Niepokólczyckiego, który został wówczas skazany na karę śmierci (wyroku nie wykonano). Nadzorował też śledztwo w sprawie [Witolda Pileckiego] i jest faktycznym sprawcą jego kary śmierci.

Był kierownikiem tzw. grupy specjalnej do rozpracowanie „prowokatorów” wewnątrz własnej partii. Swoimi „metodami śledczymi” (torturami) Różański objął swoich ideologicznych kolegów, których postanowiono wyeliminować. Na przykład członowie PZPR - H. Siedlik i E. Piwińska oskarżyły Różańskiego o stosowanie tortur. Skarga zawierała opis metod stosowanych w śledztwie. Jej autorki oskarżały Różańskiego, że jest zboczeńcem i sadystą.

Kiedy Józef Światły zbiegł za granicę i rozpoczął obnażać metody działania MBP w Radiu Wolna Europa, aby ratować twarz, władze PRL postanowiły „ukarać” odpowiedzialnych za stosowanie "zbrodniczych praktyk". Kozłem ofiarnym stał się Różański. Proces przeciwko Różańskiemu był nadzorowany i odbywał się przy drzwiach zamkniętych. Udowodniono mu jedynie, że osobiście stosował zabronione przez prawo metody w toku śledztw przeciwko osobom podejrzanym o działalność antypaństwową, brał bezpośredni udział w biciu przesłuchiwanych oraz stosowaniu innych niedozwolonych środków. Stwierdzono ponadto, że jego postępowanie spowodowało demoralizację podległych mu oficerów śledczych, którzy widzieli w nim wzór do naśladowania. Podczas procesu całkowicie pominięto odpowiedzialność Różańskiego za aresztowania i torturowanie członków podziemia niepodległościowego.

W 1956 roku wznowiono przeciw niemu śledztwo, które jednak połączono ze śledztwem przeciwko dwóm innym pracownikom MBP oskarżonym o stosowanie „niehumanitarnych metod” w pracy śledczej – Anatolowi Fejginowi i Romanowi Romkowskiemu. Podczas procesu ograniczono się jedynie do oskarżenia go o stosowanie „niedozwolonych czynów” wobec kilkudziesięciu członków PZPRPolska Zjednoczona Partia Robotnicza (PZPR) – monopartia komunistyczna utworzona w 1948. Określana również jako realno-socjalistyczna, sprawująca rządy w PRL w latach 1948–1989. Istniała do 1990 roku. Realizowała ideologię marksizmu-leninizmu. W czasie swojego istnienia, PZPR była partią masową, kierującą centralnie zarządzaną i zbiurokratyzowaną gospodarką, sprawującą władzę państwową w sposób totalitarny, dążącą do totalitarnego kontrolowania wszystkich sfer życia społecznego. . I znów całkowicie przemilczano fakt brutalnych prześladowań przez Różańskiego członków polskiego podziemia niepodległościowego oraz powiązań Różańskiego z sowieckimi organami bezpieczeństwa.

Ze służby w MBP odszedł odznaczony Orderem "Krzyż Grunwaldu" III i II klasy, Krzyżem Oficerskim i Kawalerskim Orderu Odrodzenia Polski, a także Złotym Krzyżem Zasługi.

Oskarżony wniósł apelację od wyroku, wnosząc apelację do Sądu Najwyższego. Sąd odrzucił wniosek obrońcy, stwierdzając:

Sąd doszedł do wniosku, że pobyt w więzieniu, choć długi, nie spowodował pożądanych zmian w jego psychice. Do dziś skazany nie zrozumiał i nie chce w pełni zrozumieć, na czym polegała jego wina i ogromne szkody społeczne spowodowane jego czynami. Do chwili obecnej skazany nie jest jeszcze w stanie definitywnie potępić stosowanych przez niego antyhumanitarnych metod wobec ludzi.

Mimo tego w 1964 Rada Państwa zastosowała prawo łaski. Wraz z Różańskim, inni stalinowscy oprawcy, między innymi Romkowski i Fejgin, zostali zwolnieni.

Po wyjściu na wolność Różański nie miał większych trudności ze znalezieniem pracy. Został urzędnikiem w Mennicy Państwowej w Warszawie, aż do przejścia na emeryturę. Zmarł w 1981 roku w wyniku choroby nowotworowej. Nigdy nie wykazał skruchy z powodu popełnionych zbrodni.

ŹRÓDŁO:
https://pl.wikipedia.org/wiki/J%C3%B3zef_R%C3%B3%C5%BCa%C5%84ski