Maria Gurowska / Maria Zand

Maria Gurowska, urodzona jako Maria Zand w 1915 roku w Łodzi, była polskim, komunistycznym sędzią w okresie PRL. Urodziła się w Łodzi w rodzinie żydowskiej. Jej ojciec był buchalterem i pośrednikiem handlowym. Ukończyła Wydział Prawa Uniwersytetu Warszawskiego. Jako studentka wstąpiła do Komunistycznej Partii PolskiKomunistyczna Partia Polski (KPP) – partia komunistyczna działająca od 1918 do 1938 roku. Była organizacją od samego początku swego istnienia programowo wrogą wobec wolnej i suwerennej Polski. Była finansowana przez Moskwę, a wiele zjazdów tej organizacji miało miejsce Moskwie..

W latach 1950–1954 zasiadała w składach sędziowskich sekcji tajnej Sądu Wojewódzkiego w Warszawie – ferującej sfingowane wyroki w sprawach politycznych, zleconych do realizacji przez kierownictwo Ministerstwa Bezpieczeństwa PublicznegoMinisterstwo Bezpieczeństwa Publicznego (MBP) – ministerstwo wprowadzające bezpieczeństwo wewnętrzne, bezpieczeństwo publiczne, bezpieczeństwo zewnętrzne uzyskiwane przez kontrwywiad i wywiad, funkcjonujące w czasie tworzenia dyktatury komunistycznej w PRL na polecenie i pod dyktando władz radzieckich. Obok tzw. Informacji Wojskowej, odpowiedzialne za masowe krwawe represje na obywatelach w okresie stalinizmu. W terenie Ministerstwo reprezentowały podległe mu Urzędy Bezpieczeństwa Publicznego (UBP), dlatego potocznie te instytucje były określane skrótem UB.. Aktywnie uczestniczyła w kilku głośnych procesach politycznych okresu stalinowskiego. Między innymi na podstawie sfabrykowanych przez prokurator Helenę Wolińską dowodów, skazała na karę śmierci Augusta Emila Fieldorfa: Skazany Fieldorf na łaskę nie zasługuje. Skazany wykazał wielkie natężenie woli przestępczej. (...) Zdaniem sądu nie istnieje możliwość resocjalizacji skazanego.

Jeszcze w 1995 roku, w obliczu groźby skazania za zbrodnie stalinowskie, napisała do ministra sprawiedliwości: „August Fieldorf został skazany za to, że był jednym z kierowników Armii Krajowej i nazwano to mordem sądowym. W rzeczywistości August Fieldorf skazany został za to, że wykorzystując swoje stanowisko, zorganizował i kierował grupą nazwaną »Kedywem«, która w czasie okupacji niemieckiej na ogromnym terenie Polski przez długi okres czasu (o ile pamiętam – koło dwu lat) dokonywała zabójstw na ludności cywilnej, osobach ukrywających się przed okupantem z powodu orientacji politycznej lub pochodzenia niearyjskiego oraz na jeńcach radzieckich zbiegłych z niewoli”. Gurowska, wykształcona i inteligentna, wiedziała, że proces Nila był prowadzony pod tezę.

Śledztwo w sprawie zbrodni popełnionej na Auguście Emilu Fieldorfie, wszczęła w 1992 roku Główna Komisja Ścigania Zbrodni przeciwko Narodowi Polskiemu. Po jego zakończeniu postawiono jej zarzut popełnienia przestępstwa zabójstwa. Podczas przesłuchania Gurowska podtrzymywała zasadność swojego wyroku śmierci, uznając go nadal za słuszny. Nigdy nie okazała ani żalu ani skruchy. Do zapoznania się z materiałami śledztwa została zmuszona dopiero przez policję. Wówczas uciekła z Warszawy do miejscowości Jedwabno na Mazurach. Nigdy nie stawiła się przed sądem i nie zgłosiła się na żadną rozprawę.

Zmarła w Jedwabnie, gdzie została pochowana, nie ponosząc odpowiedzialności za dwoje zbrodnie.