Stefan Michnik

Stefan Michnik urodził się w 1929 roku w leżącym wówczas w granicach Polski Drohobyczu (obecnie Ukraina) jako syn pary żydów: Heleny Michnik, nauczycielki w Drohobyczu, działaczki Komunistycznej Partii Zachodniej Ukrainy i Komunistycznej Partii Polski, a po II wojnie światowej wykładowczyni historii oraz Samuela Rosenbuscha, prawnika i działacza komunistycznego, straconego około 1937 w ZSRR w okresie „wielkiej czystkiWielka Czystka lub Wielki Terror była kampanią represji politycznych w Związku Radzieckim prowadzoną przez Józefa Stalina, która miała miejsce w latach 1936-1938. Pociągała za sobą represje na dużą skalę wobec chłopstwa; czystki etniczne; czystki w Partii Komunistycznej, urzędnikach państwowych i Armii Czerwonej; powszechny nadzór policyjny, podejrzenia o działania sabotażystów i kontrrewolucjonistów, więzienia i arbitralne egzekucje. Zamordowano miliony niewinnych ludzi. Historycy szacują, że całkowita liczba ofiar represji stalinowskich w latach 1937-38 wynosi od 950 000 do 1,2 miliona.”. Stefan był przyrodnim brat Adama Michnika, redaktora naczelnego Gazety WyborczejOgólnopolski dziennik opiniotwórczy społeczno-polityczny o profilu centro-liberalnym, wydawany od 1989 w Warszawie przez spółkę Agora; redaktorem naczelnym dziennika od początku jego istnienia jest Adam Michnik, który urodził się z nieformalnego związku przedwojennych działaczy komunistycznych żydowskiego pochodzenia: Ozjasza Szechtera i Heleny Michnik, jego bratem był komunistyczny sędzia Stefan Michnik, wymienionego przez komisję Mazura jako jeden ze stalinowskich sędziów łamiących praworządność, odpowiedzialny za mordy sądowe na polskich patriotach. „Gazeta Wyborcza” powstała na podstawie uzgodnień Okrągłego Stołu jako organ prasowy Komitetu Obywatelskiego „Solidarność” w kampanii wyborczej przed wyborami parlamentarnymi w 1989 roku. Po zerwaniu współpracy przez związek kontynuowała działalność jako niezależny dziennik. Gazeta Wyborcza krytykowana jest za antypolski charakter wielu artykułów. W 2020 roku była 10. najchętniej czytanym dziennikiem w Europie. Wielokrotnie otrzymywała nagrody Grand Press..

W 1950 roku został dobrowolnym, tajnym informatorem urzędu bezpieczeństwaUB (Urząd Bezpieczeństwa) – tajna policja, agencja wywiadowczo-kontrwywiadowcza działająca w czasach komunistycznych PRL. Utożsamiana z komunistycznymi zbrodniami; morderstwami i bestialskimi torturami na walczących o niepodległą Polskę. o pseudonimie „Kazimierczak”. Następnie został rezydentem Informacji WojskowejGłówny Zarząd Informacji Wojska Polskiego – organ kontrwywiadu wojskowego działający w RP/PRL w latach 1944–1957, odpowiedzialny, obok Ministerstwa Bezpieczeństwa Publicznego, za masowe aresztownia, tortury i represje wśród żołnierzy Wojska Polskiego, Armii Krajowej, antykomunistycznego ruchu oporu Wolność i Niezawisłość, Narodowych Sił Zbrojnych oraz ludności cywilnej. w Jeleniej Górze.

W kwietniu 1952 zaczął przewodniczyć składom sędziowskim sądzącym schwytanych żołnierzy polskiego podziemia niepodległościowego i członków dawnej partyzantki antyhitlerowskiej.

Oskarżany był o zbrodnie stalinowskie – pełnił rolę sędziego w głośnych procesach polskich bohaterów podziemia z okresu II Wojny Światowej, między innymi:

• majora Zefiryna Machalli (wyrok śmierci, pośmiertnie rehabilitowany, skład sędziowski podjął wspólną decyzję o niedopuszczeniu obrońcy do procesu, o wykonaniu wyroku nie poinformowano rodziny),
• pułkownika Maksymiliana Chojeckiego (niewykonany wyrok śmierci),
• majora Andrzeja Czaykowskiego, w którego egzekucji uczestniczył,
• majora Jerzego Lewandowskiego (niewykonany wyrok śmierci),
• pułkownika Stanisława Weckiego wykładowcy Akademii Sztabu Generalnego (13 lat więzienia, zmarł torturowany, pośmiertnie zrehabilitowany),
• majora Zenona Tarasiewicza,
• pułkownika Romualda Sidorskiego redaktora naczelnego Przeglądu Kwatermistrzowskiego (12 lat więzienia, zmarł wskutek złego stanu zdrowia, pośmiertnie zrehabilitowany),
• podpułkownika Aleksandra Kowalskiego,
• majora Karola Sęka, artylerzysty, przedwojennego oficera, potem oficera Narodowego Zjednoczenia Wojskowego (wyrok śmierci, stracony w 1952),
• kapitana żeglugi wielkiej Edwarda Gubały (wyrok śmierci, następnie zmieniony na karę pozbawienia wolności).

Był również sędzią w tzw. sprawach odpryskowychW 1950 roku bezpieka zajęła się czyszczeniem własnej partii z rzekomych wrogów systemu. Czołowi oficerowie zostali aresztowani pod zarzutem rzekomego "spisku w wojsku" i szpiegostwa, a następnie brutalnie przesłuchani. Proces Generałów spowodował wiele innych aresztowań i procesów pobocznych, niezwiązanych bezpośrednio ze sprawą wysokiej rangi oficerów. W tychże procesach odpryskowych skazano jeszcze 86 innych oficerów, w tym 37 na karę śmierci. od procesu generałówW 1950 roku w bezpiece powołano struktury zajmujące się wewnątrzpartyjną czystką i tropieniem wśród komunistów wyimaginowanych wrogów władzy. Z wojska usunięto – rzekomo z przyczyn politycznych – około 9 tys. oficerów. Część z nich trafiła do aresztów i została oskarżona o udział w wymyślonym przez komunistów „spisku w wojsku”. Skazano wysokich oficerów przedwojennego Wojska Polskiego i Polskich Sił Zbrojnych na Zachodzie, którzy w 1945 r. nawiązali współpracę z komunistami i powrócili do kraju, przywożąc ze sobą skradzione rządowi RP na uchodźstwie fundusze (około 4 mln dolarów). W 1949 r. zostali aresztowani i poddani brutalnemu śledztwu. Ich oraz innych oficerów, skazano na wieloletnie więzienie pod fikcyjnym zarzutem zawiązania w wojsku antykomunistycznego spisku oraz współpracy z wywiadami Stanów Zjednoczonych i Wielkiej Brytanii. Ludzie tworzący komunistyczną dyktaturę i ponoszący odpowiedzialność za represje padli ofiarą stworzonego przez siebie systemu..

Wymieniony przez komisję MazuraKomisja dla zbadania odpowiedzialności byłych pracowników Głównego Zarządu Informacji, Naczelnej Prokuratury Wojskowej i Najwyższego Sądu Wojskowego (tzw. komisja Mazura) – komisja powołana po śmierci Bolesława Bieruta w celu zbadania przypadków łamania prawa w naczelnych wojskowych organach ścigania i wymiaru sprawiedliwości. W wyniku przeprowadzonego dochodzenia Komisja uznała, iż działalność niektórych sędziów wydaje się nabierać cech mordu sądowego. jako jeden z sędziów łamiących praworządność. Stefan Michnik określił wtedy lakonicznie swoją działalność jako spowodowaną „młodzieńczą naiwnością”. Po upadku komunizmu próbował uciec do USA, ale odmówiono mu przyznania wizy - uciekł więc do Szwecji. W 2010 został wydany na niego europejski nakaz aresztowania. Szwecja odmówiła jednak wydania komunistycznego zbrodniarza do Polski tłumacząc, że jego zbrodnie w świetle prawa obowiązującego w Szwecji uległy przedawnieniu (według prawa międzynarodowego zbrodnie przeciwko pokojowi, ludzkości lub zbrodnie wojenne, nie ulegają przedawnieniu).

W 2018 Wojskowy Sąd Garnizonowy w Warszawie wydał po raz drugi europejski nakaz aresztowania w związku z 30 przestępstwami, które Stefan Michnik w latach 1952–1953 popełnił wobec m.in. przedstawicieli opozycji demokratycznej i Polskiego Państwa Podziemnego. Chodzi m.in. o wydawanie bezprawnych wyroków śmierci. Wówczas 94-letni kpt. Zbigniew Radłowski, żołnierz AK i powstaniec warszawski, skazany na 12 lat więzienia na działalność antykomunistyczną, powiedział:

Jestem zadowolony, że sprawiedliwości może stać się zadość. W końcu człowiek, który spowodował śmierć naszych bohaterów, będzie osądzony i mam nadzieję skazany.

Radłowski ukrywał po wojnie przed komunistami polskiego bohatera, majora Andrzeja Rudolfa Czaykowskiego, cichociemnegoCichociemni Spadochroniarze Armii Krajowej – przeszkoleni w Wielkiej Brytanii oraz we Włoszech żołnierze Polskich Sił Zbrojnych, którzy ochotniczo zgłosili się do służby specjalnej w konspiracyjnej Armii Krajowej na terenie Polski okupowanej przez Niemców oraz Sowietów. Nie byli zwartą formacją ani oddziałem wojskowym, nie mieli własnego sztandaru, barw, patrona ani też własnej tradycji. Byli wyszkoleni do działań indywidualnych w zakresie sabotażu, dywersji, wywiadu, łączności, a także jako oficerowie przygotowani do pełnienia obowiązków sztabowych i dowódczych. Podczas wojny wszystkie informacje dotyczące cichociemnych były ściśle tajne., skazanego później na śmierć przez sąd z Michnikiem w składzie. Stalinowski sędzia uczestniczył też w egzekucji majora.

Michnik zmarł śmiercią naturalną 27 lipca 2021 w Göteborgu. Nigdy nie odpowiedział na swoje zbrodnie i mordy sądowe na polskich patriotach oraz na swoich kolegach z partii.

ŹRÓDŁO:
https://www.tvp.info/39880315/oficer-ak-o-stefanie-michniku-mam-nadzieje-ze-dosiegnie-go-sprawiedliwosc